Tweezaamheid
Ik zie het wel, of je er nu bent of niet, doorgaan doe ik toch. Daag me uit als je dat wil, zoek maar naar mijn zwakke plek. Ik zal wel zeggen wanneer het stopt, wanneer je enkel nog naast me kunt staan, nooit meer hoger. Aanbidden is niet voor mij weggelegd, gelijk is al moeilijk genoeg. Wie ben ik? Fantaseer mijn vriend, scheer te toppen die je wilt zien, misschien ben ik er dan wel, onzichtbaar, maar o zo voelbaar dichtbij…

[...] De lelijkste speler aller tijden was de Duitser Horst Hrubesch [...] Er was geen woord van te verstaan van te verstaan wanneer Horst na de wedstrijd commentaar gaf. Wim van Est na de koers. Het was monsterlijk, het was goed.

‘t Mooste was als hij tijdens het koppen zijn gebit verloor en moest gaan zoeken.

Die grijns. Die angst in de ogen van zijn tegenstanders.

Legendarisch is de ene zin die hij kende: ‘Manne flanke, ich kopf, Tor.’ (Manni zet voor, ik kop, doelpunt.)

Hrubesch is tegenwoordig jeugdtrainer bij de Duitse voetbalbond.

Ik zag hem onlangs op de televisie. De heer H.Hrubesch bleek beschaafd Duits te spreken, droeg Armani, was uiterst beminnelijk tegen de versclaggever en eindigde met een beleefd ‘dankeschxf6n’.

Alles verdwijnt.

Ik hoorde hem liever grommen als een beest.

(Jan Mulder, Humo 2 mei 2006)

Het had net geregend. De pijpestelen waren net achter de bocht verdwenen of hij veerde recht om zijn opgeblonken voetbalschoenen, maat 43, van de graszoden te laten genieten. Lange noppen, 18mm, net op het randje van het toelaatbare, glansden bij de aanschijn van het waterzonnetje dat de eerste sprieten deed opdrogen. Maar het was hem eender, het moest en zou zijn dag worden. Hij ademde diep en stormde het veld op bij het aanhoren van het hoefgetrappel voor hem. Als een gexf6liede machine stormden ze met z’n elven de grasmat op, uitgefloten door zo’n 300 stomdronken lokale supporters die niet eens het verschil zouden zien tussen een haarfijn verzorgde hanekam of een weerborstel. Het moet gezegd, hun adem bereikte de middenstip nog niet. Want daar zou het allemaal gebeuren. De Roden tegen de Witten, een strijd op leven en dood. Inzet: eeuwige roem in een dorp van zo’n 2000 inwoners. Eeuwig tot de volgende match, in de terugronde. Het mes tussen de tanden, ook al stonden drie van je beste vrienden als schapen te lachen bij de tegenstanders. Ze zouden het geweten hebben…
Geposteerd op de linkerflank, want de trainer meende zijn naar binnen snijden als ultiem wapen te kunnen uitspelen, gevolgd door een harde loeier in de bovenhoek. Daar had hij alleszins nachtenlang van gedroomd, wetende dat er geen andere optie was. Winnen of sterven. Want zo gaat dat in een burentreffen. Er bestaat geen gulden middenweg. En wie wil er nu wekenlang de schande van smadelijk verlies met zich meedragen.
Er zat niks anders op dan te winnen. Het fluitsignaal had reeds enkele minuten eerder weerklonken, en zorgde voor een hels kabaal doorheen de gesmeerde kelen van de beide supportersclans. Het was geen zicht. Oude venten met tot op het bot afgebleekte sjaals die omalief samen met haar kanten lingerie verkeerdelijk had gewassen. Afgebleekt noemen ze dat dan, ik kan me wel een treffender woord inbeelden. Of hoe tandenloze intelligent uitziende mannen met een buikje iedere zwartzak naar de verdoemenis wensen. Er was maar xe9xe9n zwarte op het veld terug te vinden, net voldoende om hem tot racist te bombarderen. Het zat hem alleszins niet mee. Hoe hij ook poogde om de gemoederen te bedaren, doodschoppen en flagrante fouten stapelden zich als Paninistickers op en leken de wedstrijd in een ordinaire vechtpartij te doen ontaarden.
Een eerste gele kaart: De Witte was op een Costagewijze manier even de middelpuntvliedende kracht van zijn elleboog uit het oog verloren. Of de neus van z’n tegenstander, want deze bleek heel even alle kanten uit te wijzen. Of hoe adrenaline een mens tot het rechten van z’n eigen reukorgaan kan aanzetten. De eerste helft bleef maar aanmodderen en de 0-0 ruststand was dan ook meer dan logisch. Even op de massagetafel, opkomende pijntjes wegwerken en hopen op die ene voltreffer. Want de kansen waren schaars, onbestaande zelfs. En de muziek schalde voort, Arrividerci Hans, of hoe een welgemeende fuck you ons aan de vijandige sfeer hielp onthouden.
Terwijl dezelfde tweexebntwintig aan de tweede helft begonnen, was zij ondertussen aangekomen. Haar werk bij de plaatselijke bakker had haar de overbodige eerste helft doen missen. De carrxe9confituurkes en pistolets waren razendsnel in de zakken van haar laatste klanten verdwenen, gesticulerend naar de match van het jaar. Een puntig zadel, achterop een kinderzitje, brachten haar ferm uit de kluiten gewassen billen naar het voetbalveld op de rand van het dorp. In de verte hoorde ze reeds de afzichtelijk tronies hun liederen afsteken, maar toch deed de gedachte aan zijn gespierde kuiten haar trapfrequentie sneller gaan. De spanning was alleszins te snijden. En met de 0-0 kon het nog steeds alle kanten uit.
Hij had haar de eerste helft reeds gezocht, maar wist dat ze het zo vroeg nooit kon halen. De tweede helft keek hij dan ook verlangend uit om even een glimp van haar stralende ogen op te vangen. Hoezeer hij ook wou scoren, haar aanschijn was des te belangrijker voor hem. Onsterfelijkheid is wel leuk, maar wat doe je ermee als je het niet kunt delen. En zo speelde hij de eerste minuten van de tweede helft met de handrem op, wachtend tot zijn hart een slag zou overslaan wanneer hij haar zag. En hij merkte haar op, met de spierwitte jurk die ze beloofd had te dragen. Ze deed hem steeds alles vergeten, sprakeloos en ze handkuste hem gedag. Een fractie van een seconde, maar voldoende om de turbo aan te zetten. En hij zou schitteren, alleen voor haar…
De regionale krant had het over weergaloos, de sportkatern over een sprookje. Zij hadden het over de wedstrijd uiteraard, niet wetende welke duivel zich van hem meester had gemaakt. Welke drijfveer hem tot ongekende hoogten stuwde. Maar hij wist het, en zij wist het en laat dat nu toevallig het enige van tel zijn…

Kusje op je voorhoofd…

Het gaat goed. Beetje bij beetje lijken de knoppen zichzelf te ontwarren of bloeien ze open naar iets dat oneindig lijkt door te gaan. En het mag nog wel even duren. Ik weet niet goed meer wat te zeggen de laatste weken. Wat ooit was, weer verdween en onaangekondigd opnieuw een weg lijkt te vinden naar het donkerste van mijn ziel, doet me ook naar adem happen. Maar ik kan niet ontkennen dat het goed voelt, juist lijkt. Ik kan ook niet ontkennen dat vroeger verder weg is dan ooit te voren. Afgesloten. Full stop. Andere pagina…

Winnaars mogen nooit op de tweede plaats komen!

Gisteren was fantastisch, Dear Leader was memorabel, de oude hits van The Sheila Divine onuitwisbaar.

Bedankt. Ja jij, en jij ook…

make your money
don’t stop working
you have your future
financial planning
without purpose
like the robots
i have purpose
i won’t settle

it’s all you love
it’s where you’ve been
it’s all you saw
and touch within
it’s how you die
it’s way you give
well some may love
who really lives?

so make your money
if it keeps you happy
there is no future
when you’re just pretty
but if i walk out

and if i walk out
then it’s c’est la vie
we’ll be history

it’s all you love
it’s where you’ve been
it’s all you saw
and touch within
it’s how you die
it’s way you give
well some may love
who really lives?

oh, automatic buffalo
automatic buffalo

(Automatic Buffalo – The Sheila Divine)

Beste,

Ik was geruime tijd van plan je te schrijven. Niet in het minst omdat het veel te lang geleden is dat ik je even met een bezoekje verblijdde, maar boven alles omdat ik nood heb aan stilte en oprechte bekommernis. Ik heb weer een van die dagen. Dagen waarop het allemaal even trager gaat en je klaarblijkelijk geen gram energie weet te puren uit anders zo geliefde concepten. Of ik weet wat de oorzaak is? Natuurlijk, maar dat doet hier even niet ter zake. Ik heb geen zin meer in het verleden liefste. Ik voel dat het tijd is om een nieuwe emmer te vullen. Er is geen andere oplossing dan alles uit handen geven. Ik ben hier zo slecht in. Zelf niet aan touwtjes willen, of kunnen, trekken ligt mijlenver verwijderd van mijn veel te vaak beproefde aard. Ik weet niet wat ik moet doen, enkel waarom ik het niet doe en toch zou willen doen. Het slaat nergens op? Je hebt gelijk, maar er zit niks anders op. Ik heb je lief, waar je ook bent, ik heb je lief…

Tot snel,

K.

Ik ben je vergeten.

Ik weet niet meer hoe je me kuste,

hoe je me wiegde

en de tranen deed vergeten.

Ik ben vergeten

wie je was

waarom je was

maar vooral

hoe wij ooit hebben liefgehad.

Ik ben je vergeten

en misschien

is dat maar goed…

Het hoeft niet altijd zomer te zijn. Vorig jaar op dit eigenste moment konden we niets anders dan moegezweet neerzinken op een of ander terrasje en genieten van een zalige 21xb0. Alles is naar de kloten kan je hier uit besluiten. Of is afwisseling nog altijd zo welgekomen als onomwonden gepretendeerd wordt? Ik geloof daar niet in zeggen ze dan…Ze is toch de term die je gebruikt als het je niet aanstaat, wij als je instemmend knikt. Hoe distantieer ik me eenvoudigweg of mag ik toegeven dat we akkoord gaan. Je moet het maar durven. Neem wat je wil en geef wat overbodig is. Zo interpreteren zij toch steeds het geven en nemen paradigma. En het komt altijd zo mooi uit, het past vaak in eenieders plaatje. Maar toch kan IK er mij niet bij neerleggen. Is dit de manier waarop IK eeuwigdurende vriendschappen moet scheppen, de manier die ik zal aanwenden om me een weg te banen naar de top. IK is zo overroepen, het laat je achter met een snel gefnuikte desillusie die eindigt bij een postnatale depressie. Of hoe IK toegeef een kind te willen baren. Kinderen zijn nog zo puur meneer…Ze hebben het over hoe wij de bal bij de buur hebben getrapt, hoe wij ondertussen zijn geliefde parkieten hebben vrijgelaten en hoe wij toen nog even zijn visvijver bijgetankt hebben…

Maar nu, waar moeten wij heen? Waarom zou ik me gelukkig stellen met een langegezichtenmaatschappij, waarin te weinig mensen beseffen hoe stevig ze hun goedgevulde pollen mogen kussen. Ik ben ook niet snel tevreden, ik geef het grif toe, maar dit mag nooit in de weg staan om door te hebben wat we wel hebben. Waarom wij wel het verschil kunnen maken, kunnen zijn en waarom wij moeten koesteren wat anders zo snel zou vervagen. Wij kunnen zo mooi zijn…

Juist ja terug,

terug tussen dwarrelende koudegolven en neerslagzones,

terug tussen roddelsalvo’s en intolerantie

terug tussen spoken uit het verleden en tronies die bliksemen

maar

ook terug tussen vrienden

gedeelde ervaringen

en onvoorspelbare dromen.

Terug tussen gevulde pinten

en avonden toogverhalen.

Vooral terug tussen verlangen

en misschien een tikkeltje meer…

Terug!

U weet het of u weet het niet, maar binnen een dag of zes vertoef ik in het Maghrebland Marokko. Geen land van vele kansen, ook niet met een missie de hoogstwaarschijnlijk verschrikkelijk inboorlingen uit ons land weg te houden. Vakantie, of hoe noemen ze zulke dagen die niet gevuld worden door verplichte nummers en uren draaien aan een microfilmorgeltje. Een thesis schrijven is mooi, zeker als er af en toe een letter aan de ongevulde pagina’s kan gevoegd worden. Niet dat Marokko onbeschreven zal blijven, verre van. Een 40-koppige bende ontwikkelde Belgen, laverend tussen de koningssteden, kopjes thee en gesluierde hoop naar een meer breeddenkende blik op de wereld. Zand vantussen te tenen halen en staren naar wat ooit een opeenvolging van met gras bedekte voetbalvelden had moeten zijn. De aanval van de Sahara daar, hier een aanval op gastvrijheid en tolerantie. Thuisvoelen moet zo moeilijk zijn, wegtrekken een slechte gewoonte. Ik hoop dat ze me verwelkomen op een manier dat iedereen verwelkomd zou moeten worden. Misschien kus ik de grond als ik uitstap, misschien maak ik vrienden die voorheen verscholen gingen achter een naam die enkel een aaneenschakeling van letters waren. Ik zal veranderen, zoveel is waar, naar deze of gene zijde en mijn bedenkingen toetsen aan wat deze nieuwe wereld me zal voorschotelen. Ik hoef er niet beter van te worden, enkel breder. En hopelijk niet alleen…